"Als je het zelf goed hebt, moet je dat met anderen delen." Met dat motto ben ik opgegroeid. Mijn oma, Corrie Krikke-Meyboom, was daarin mijn grote voorbeeld. Voor haar jarenlange inzet als vrijwilliger werd ze zelfs geridderd in de Orde van Oranje-Nassau.

Zij was het die mij naar Pniël leidde. Ze werkte er ruim twintig jaar als maatschappelijk werkster. Toen ik via Zorgzaam010 een oproep zag voor bezoekvrijwilligers, voelde dat als een cirkel die rond was. Hoewel mijn oma een paar jaar geleden helaas is overleden, voelt het goed om op deze plek weer even dicht bij haar te zijn. Vorig jaar kocht ik een huis en woonde ik voor het eerst alleen. Ondanks een drukke fulltimebaan en een actief sociaal leven merkte ik dat er nog ruimte was om iets voor een ander te betekenen. Juist omdat ik het zelf goed heb. 

Dat bleek een schot in de roos. Inmiddels ga ik al meer dan een half jaar iedere twee weken naar afdeling Trompenburg om koffie te drinken met bewoners. Daarbij probeer ik goed aan te sluiten bij hun persoonlijke behoeften.

Zo is er een mevrouw die afkomstig is uit het Caribisch deel van het Koninkrijk en haar moederland erg mist. Via mijn werk kan ik krantenartikelen uit Caribische media regelen, die ik voor haar meeneem. Ze straalt als ze zo op de hoogte blijft van wat daar gebeurt; het geeft haar een gevoel van herkenning. 

Een andere bewoner komt zelden buiten. Nu de lente aanbreekt, gaan we samen naar de binnentuin voor een kop koffie met iets lekkers. 

Wanneer bewoners vertellen hoe blij en dankbaar ze zijn voor dat beetje extra aandacht, is dat voor mij onbetaalbaar. Ik ga altijd met een voldaan gevoel naar huis. Het herinnert me eraan hoe waardevol het is om naar elkaar om te kijken en iets van jezelf te geven om een ander een mooie dag te bezorgen. 

Dus bij deze: een ode aan alle vrijwilligers!