Als woorden tekortschieten
Praten met handen en voeten door een taalbarrière in de hulpverlening
Jasmine (3) rent op hulpverlener Carine af en geeft haar een dikke knuffel als ze binnenkomt. Twee en half jaar geleden was dat vertrouwen er nog niet. Moeder Rozina begreep door de taalbarrière nauwelijks wat hulpverleners van haar vroegen. Samen met haar dochter Jasmine woont Rozina in Rotterdam. Ze spreekt Twi, een taal die in Ghana wordt gesproken en die Google Translate niet kent. Carine Mauritz (37) werkt als ambulant hulpverlener bij Agathos en vertelt over de begeleiding die het gezin de afgelopen jaren kreeg.
Moeder-kindhuis
Toen Rozina haar dochter kreeg, werd Jasmine vrij snel na de geboorte door omstandigheden uit huis geplaatst. Rozina was heel verdrietig en voelde zich hulpeloos. De jeugdbescherming adviseerde haar om samen met Jasmine naar een moeder-kind huis te gaan, waar ze begeleiding konden krijgen. Maar dat wilde Rozina niet. Later begreep Carine dat Rozina door de taalbarrière niet goed begreep waarvoor het moeder-kindhuis bedoeld was.
Rond die periode raakte Agathos betrokken bij de hulpverlening thuis. “We gebruikten plaatjes, gebaren en eenvoudig Engels om met elkaar te communiceren. Ik legde uit wat een moeder-kindhuis is en dat een verblijf daar er juist voor kon zorgen dat Jasmine misschien weer bij haar kon komen wonen. Gelukkig was er iemand in het netwerk van Rozina die ook Twi spreekt. Zij heeft in het begin veel voor ons vertaald”, vertelt Carine. Om Rozina beter te begrijpen, verdiepte Carine zich ook in haar cultuur. Langzaam groeide het vertrouwen. Uiteindelijk besloot Rozina om toch het traject in het moeder-kindhuis aan te gaan.
"De basis is stabieler, en er is meer rust en structuur in het gezin. Ik vind het heel bijzonder dat ik hier als hulpverlener aan bij mag dragen."
Terug naar huis
In het moeder-kindhuis werd zichtbaar dat Rozina een heel liefdevolle, rustige en ontspannen moeder is. “Er werd veel voorgedaan. Zo leerde ze bijvoorbeeld dat ze ook brood kon geven aan haar dochter in plaats van alleen melkflesjes en hoe ze meer ritme in de dag kon aanbrengen”, legt Carine uit. Rozina leerde steeds meer praktische opvoedvaardigheden. Uiteindelijk kon Jasmine weer bij haar komen wonen.
“Vanaf dat moment hebben we de begeleiding thuis weer opgepakt. We ondersteunen Rozina bij praktische zaken, geestelijke gezondheid en specifieke opvoedvragen. Vaak doe ik iets voor of oefenen we het samen, zodat zij het uiteindelijk zelf kan.” Jasmine gaat inmiddels naar het kinderdagverblijf waar ze Nederlands leert en met andere kinderen kan spelen. “Voordat ze daarheen ging, ben ik met Rozina gaan kennismaken op school. Zo leerde ze de plek en de mensen kennen en kreeg ze er steeds meer vertrouwen in. Inmiddels brengt Rozina haar dochter drie dagen in de week zelfstandig naar het kinderdagverblijf.”
Carine merkt een groot verschil met twee jaar geleden. “Als ik iets uitleg, merk ik dat Rozina ermee aan de slag gaat. De basis is stabieler, en er is meer rust en structuur in het gezin. Ik vind het heel bijzonder dat ik hier als hulpverlener aan bij mag dragen. Daar word ik zo blij van.”
Kijken door de ogen van
Tijdens de Week van de Opvoeding 2026 staat het thema ‘Kijken door de ogen van’ centraal. Dat is wat Carine probeert te doen: zich verplaatsen in Rozina en aansluiten bij wat zij begrijpt en nodig heeft.
Carines tip aan andere opvoeders? “Zorg dat je er bent voor je kind, ook als het moeilijk is. En geniet daarnaast ook van alle mooie momenten die je met je kind mag hebben. Die zijn zo kostbaar.”
Rozina was aanwezig bij het interview. Vanwege de taalbarrière vertelde Carine haar verhaal. Rozina heeft met het verhaal en gebruik van de foto's ingestemd.
Auteur en beeld: Sarine Wisman-Verhoeve