Daar staan we, samen tussen de rijen hoog opgestapelde bananendozen met bollen wol, die een groot deel van de overvolle zolder in beslag nemen. Hoeveel zijn het er? Twintig? Dertig? Dan zegt ze ineens: ‘Ik denk dat ik de wol maar ga wegdoen.’ Verrast kijk ik haar aan: ‘Echt?’ We zijn in elke ruimte van haar huis al wel aan de slag geweest om te organiseren of een begin te maken met opruimen, maar de wol is tot nu toe nog niet aan bod gekomen. En niet zonder reden.

In de tijd dat ik als ambulant hulpverlener bij haar kom, verbaas ik me inmiddels niet meer over de grote hoeveelheid spullen in haar huis. Deze vrouw heeft een verzamelstoornis, ook wel hoarding genoemd. Ze verzamelt spullen niet alleen omdat ze alles wat ze tegenkomt zo leuk vindt en geen keuzes kan maken. Het zit veel dieper. Het geeft haar een gevoel van veiligheid en controle. 

En dat maakt het juist zo moeilijk om spullen weg te doen. In één van onze gesprekken tijdens het opruimen, vertelde ze me dat ze ooit heeft samengewoond met een man die haar slecht behandelde. In een poging om uit deze ellende te komen, begon ze met het kopen van wol. Ze wilde naar een breiclubje in de hoop daar wat sociale contacten op te doen. Omdat het haar niet lukte te stoppen met het kopen van wol, is ze ermee doorgegaan. Hoewel ze inmiddels niet meer met deze man samenwoont en vanwege lichamelijke klachten ook niet meer kan breien, heeft ze het nog niet over haar hart kunnen verkrijgen om afscheid te nemen van de bollen wol.

Tot vandaag. Vandaag lukt het haar om stil te staan bij waar haar wol voor staat: angst en eenzaamheid. En rouw, om iets wat ze niet heeft gehad. Maar nu is ze er klaar voor om een nieuwe stap te zetten in haar leven. Om haar angst aan te kijken en toch haar wol weg te doen. Met een gevoel van trots op haar en dankbaarheid dat ik hier getuige van mag zijn, dalen we met de eerste dozen de trap af.