Als verpleegkundige Mariëlle Wahlbrinck op dinsdagochtend bij Nico Peeters binnenstapt, is het alsof ze een klein museum binnenloopt. De muren van zijn huis in Culemborg hangen vol schepen, vliegtuigen en religieuze olieverfschilderijen. “Toen ik hier voor het eerst kwam, duurde het even voordat het gesprek op gang kwam. Ik werd zo in beslag genomen door de schilderijen, m’n neus raakte het doek nog net niet.” Nico lacht: “We hebben haar eerst maar in stilte een rondje laten lopen…”

Mariëlle komt al sinds 2021 bij Nico en zijn vrouw over de vloer voor zijn B12-injectie, namens Curadomi thuiszorg. De zorgvraag is niet groot, maar dat zegt niets over de verbinding tussen de twee. “Nico heeft echt voor drie huizenblokken verhalen,” grijnst Mariëlle. Omdat ze ook teamcoördinator is, heeft ze niet zoveel routes als de collega’s uit haar team. “Maar als ik hier weer een keer langs mag, dan gaat de vlag uit!”

Betrokkenheid
Voor Mariëlle voelt het alsof hier ook voor haar gezorgd wordt. Vanwege de koffie en de vele koekjes (“Pak er nog één, lekker!”), maar ook door de betrokkenheid van het echtpaar. Ze herinnert zich een extreem mistige avond waarop ze een injectie kwam zetten. “Ze lieten me bijna niet gaan, zo bezorgd waren ze!” Een paar weken later vroeg Nico of ze wel veilig thuis was gekomen. “Ik was de mist alweer bijna vergeten. Maar Nico vertelde dat hij en zijn vrouw hadden gebeden voor een veilige thuiskomst. Dat maakt zo’n adresje als dit gewoon bijzonder!”

Die warme betrokkenheid is één van de redenen dat Mariëlle een aantal jaar geleden de overstap maakte naar de thuiszorg, vanuit het ziekenhuis. “Ik mag op zoveel verschillende soorten plekken achter de voordeur komen, en overal hoor ik weer andere bijzondere verhalen. Bij het ene huis heb je kleine hondjes en een hele hoop potpourri. En dan kom je hier in een soort oase van rust.”

Schilderen
Die verbondenheid krijgt in huize Peeters extra diepte door de liefde voor het schilderen. Nico werkte jarenlang in de scheepvaart en schilderde naast zijn werk. In 1982 waagde hij, gesteund door zijn vrouw, de sprong om fulltime kunstenaar te worden. Mariëlle begon in 2021 met een cursus olieverf. “Eigenlijk ben ik hier veel te ongeduldig en te chaotisch voor, maar daarom is het juist zo goed voor me.” Tijdens de zorgmomenten bij Nico is het schilderen uiteraard een onderwerp van gesprek. “Na een tijdje durfde ik mijn eigen doek mee te nemen: een avondmaal, met brood en zilver.” Nico kijkt met haar mee en geeft tips, bijvoorbeeld over het brood, dat volgens Mariëlle nog iets te gelig is. “Dat komt zó nauw!” 

Wat Nico het meest in Mariëlle waardeert? “Het geloof, dat ons bindt.” Mariëlle glimlacht: “De combinatie van olieverf en Christus, dat is toch wel een hele speciale.” Daar stemt Nico volmondig mee in: “Het klinkt gek, maar ik hoop dat Mariëlle nog lang bij ons over de vloer mag blijven komen.”