Al bijna twee jaar komt intensief ambulant hulpverlener Marijke (26) iedere dag bij Joas (6) in de klas. Hij heeft autisme en ADHD, waardoor hij snel overprikkeld kan raken en veel behoefte heeft aan structuur. Als Marijke in de klas is, kijkt hij soms even achterom om te zien of ze er nog zit. Dat zegt veel over de rust die hij bij haar ervaart. Zijn moeder Carina (31) herkent dat. “Door de rustmomenten op school kan Joas zich beter focussen. En hij komt ook rustiger thuis.”

Toen Joas vier werd, ging hij naar het speciaal basisonderwijs. De school schakelde Agathos in voor extra ondersteuning. Marijke werkt als hulpverlener op school en begeleidt hem. “Ik werk veel samen met de juffen en meesters,” vertelt Marijke. “En ik begeleid verschillende leerlingen in de klas. Soms in de groep, soms even apart. Ik ben er om Joas op te vangen als bijvoorbeeld een situatie escaleert, maar ook om hem rustmomenten te bieden door de dag heen.”

Joas weet zelf precies wanneer zijn rustmomenten zijn met ‘juf Marijke’. Na de taalles staat hij vaak al bij haar bureau. “We gaan dan samen even de klas uit. Soms doen we een spelletje, gaan we naar buiten of bouwt Joas rustig aan zijn knikkerbaan. Ik vraag waar hij behoefte aan heeft.” Ook helpt Marijke hem in het contact met andere kinderen. “Ik ben vaak aan het ‘ondertitelen’. Dat houdt in dat je de kinderen leert om uit te spreken wat ze bedoelen en voelen. Ze vliegen elkaar snel in de haren en dan is het belangrijk om uit te leggen hoe ze iets wel of juist niet bedoelen. Dat leren we ook met emotiespelletjes. Daar leren ze emoties benoemen.”

Moeder Carina merkt thuis het effect van de begeleiding. “Door de rustmomenten op school kan Joas zich beter focussen. En hij komt ook rustiger thuis.” Marijke vult aan: “Ik denk dat het lijntje voor hem heel belangrijk is. Ik zeg soms: ik snap dat je het niet leuk vindt om deze rekenopdracht te doen, maar laten we het even samen doen. Dan vindt hij het vaak snel goed. Ik voel me meer een soort mentor dan een juf. We doen het echt samen. Hij zoekt me door de dag heen af en toe op. Of als hij aan het werk is, dan zie ik dat hij soms achteromkijkt om te zien of ik er nog zit.”

Carina geeft een voorbeeld: “Deze week wilde Joas per se een puzzel mee naar school nemen, maar het was geen speelgoeddag. Ik vond het ’s morgens de strijd niet waard, omdat hij dan heel onrustig en prikkelbaar naar school gaat. Dus dan sta ik het uiteindelijk toe, maar stuur ik Marijke even een berichtje om haar in te lichten.” Marijke reageert: “Ik vind dat heel fijn. Dan kan ik vast nadenken hoe ik op deze situatie wil reageren. Vervolgens heb ik samen met Joas de afspraak gemaakt dat hij de puzzel alleen tijdens de rustmomenten mag maken. Daar was Joas helemaal tevreden mee. Zo voorkomen we samen een escalatie.”

Carina herinnert zich een dag waarop ze zelf niet lekker in haar vel zat. “Joas zei ineens: ‘Mama’s hoofd is rood.’ Hij herkende mijn gevoel door het signaleringsplan dat Marijke met hem gebruikt. Dat was heel schattig.” Met behulp van de kleuren van het signaleringsplan leert Joas om gevoel te benoemen.

Het onderlinge contact tussen hulpverlener Marijke en moeder Carina is heel goed en laagdrempelig. “We kunnen elkaar makkelijk even een berichtje sturen,” vertelt Carina. “Uiteindelijk hebben we allebei hetzelfde doel: het beste voor Joas.” Marijke knikt: “Stap voor stap helpen we Joas om steeds meer zelf die rust en structuur te vinden.” Carina: “Ik vind het ook fijn dat we elkaar als ouder en hulpverlener begrijpen en dezelfde christelijke waarden delen.” Marijke vult aan: “Ik merk dat door de dag heen, in het bijbel lezen of het muziekje dat we aanzetten tijdens een rustmoment. Dat vind ik fijn.”