Donderdagmorgen op dagbesteding Riederborgh. Aan een grote tafel zitten zo’n twintig mensen te genieten van een bakje koffie of thee. Het zijn bezoekers, begeleiders en vrijwilligers van de dagbesteding. Arie bekijkt foto’s van het Ridderkerk van vroeger. Vrijwilliger Adrie ruimt de vaat op, terwijl Andries ondertussen bezig is met zijn breiwerk. Een gezellig tafereel.

Arie (88) gaat al vier jaar elke week drie dagen naar de dagbesteding. Hij wandelt vanaf zijn huis naar de locatie. “Ik vind het fijn hier,” zegt Arie, “er wordt niets van me verwacht, maar ik help graag mee. Ik ben graag bezig.” Hij vertelt over zijn herseninfarct: “Dat was wel heftig, hoor, ik kon niets meer zien aan een kant.” Helemaal de oude werd hij niet meer. “Het valt niet altijd mee, maar ik probeer vooral te kijken naar wat nog wel lukt.”
Andries (60) is ook regelmatig op de dagbesteding te vinden en kent Arie goed. Hij vertelt trots dat hij “na negen jaar nog steeds de jongste bezoeker” is.

De man van vrijwilliger Adrie (84) had de ziekte van Parkinson. Toen hij naar de dagbesteding ging, ging ze met hem mee: “Ik ging niet zitten, ik ging gewoon meehelpen.” Zo werd Adrie vrijwilliger. Toen haar man overleed, bleef ze. Het zorgzame en behulpzame zit in haar karakter. Daarom past het vrijwilligerswerk op de dagbesteding zo goed bij haar.
“Ik vind het fijn om er voor mensen te zijn. Vanuit vroeger ben ik altijd al gewend om te zorgen. Mijn moeder was vaak ziek en had een groot huishouden, dus ik hielp altijd mee. En later deden mijn man en ik het werk op de boerderij altijd samen.”

Arie en Andries vermaken zich goed op de dagbesteding. “De dag start met een bakje koffie en de krant. Daarna doen we vaak activiteiten, zoals bingo, sjoelen of taarten bakken”, vertelt Arie. Deze dagelijkse structuur geeft hem rust. En hij vindt het gezelschap van de andere bezoekers fijn. Andries doet voornamelijk breiwerk. Hij maakt kinderdekens voor Oost-Europa. Andries kan vanwege verschillende klachten niet met alles meedoen. Hij blijft optimistisch: “Als ik met een spel niet mee kan doen, is er altijd wel iets anders te doen. Dus vervelen is er niet bij.”

Adrie vertelt dat ze met het vrijwilligerswerk niet alleen anderen helpt, maar dat het haar ook helpt. “Je moet je eigen slingertjes ophangen. Het werk geeft voldoening en maakt me minder eenzaam. We kennen elkaar en leven met elkaar mee. Het is als een groot gezin. We hebben het hier goed,” lacht ze. Ze vindt het een meerwaarde dat de dagbesteding christelijk is. “De hoofdzaak is dat je van God houdt, ondanks alles wat je meemaakt of de vragen die je hebt. Het is fijn om hierover te praten met elkaar en elkaar tot steun te zijn.”